Ζητάμε πολλά;

Αναζητούμε την παιδικότητά μας

Θέλουμε πίσω, τώρα, τον ήλιο, τ΄ απόσκια,τα προσήλια.

Τη μάνα να γυρνάει απ΄ το μποστάνι μ΄ ένα σωρό καλούδια στην ποδιά της, το βουητό του λάκκου καθώς αρμέγει τη βροχή απ΄ το ψηλό το σύννεφο, θέλουμε.

Κι εκείνο το κονάκι το κλειστό που μαραζώνει ετοιμόρροπο, να το στηλώσουμε θέλουμε πάλι, ν΄ ανοίξει πόρτες, ν΄ ανοίξει παραθύρια, ν΄ ανοίξει στη ζωή!

Την άγρια φύση μας  και την ιστορία μας θέλουμε, το παλιό ασημένιο σινί από το σεντούκι της συνείδησής μας,
να το γυαλίσουμε πόντο τον πόντο μέχρι να γένει αστραφτερός δίσκος, τέτοιος
που τη νύχτα απάνω του να ξαπλώνει το φεγγάρι και τη μέρα ν’ αστραφτολογάει σ΄ ολάκερη την Ήπειρο!

Ζητάμε πολλά;

 

Φώτης Μότσης